موضوع:

 تلسکوپ فضايی بزرگ «هابل» اخيرا

يک سیاهچاله عظيم را که در حاشيه يک کهکشان بزرگ در

حرکت است کشف کرده است.

موقعيت اين سیاهچاله بسيار عجيب به نظر می رسد چون معمولا اين حفره ها در مرکز کهکشانها قرار دارند و نه در حاشيه آنها. اين نکته باعث شده که برخی از دانشمندان به اين نتيجه برسند که احتمالا اين حفره تاريک تنها بخش به جا مانده از کهکشانی است که در گذشته تجزيه شده است.

ابعاد اين سیاهچاله که  HLX-۱ نامگذاری شده تقريبا بيست هزار برابر خورشيد است و در فاصله ۵۰۰ ميليون سال نوری از کهکشان ESO۲۴۳-۴۹  قرار دارد.

تلسکوپ فضايی « هابل » ابتدا توده عظيمی از نور آبی رنگ و مملو از انرژی را که از اين حفره تاريک متصاعد می شد تشخيص داد که دربرگيرنده حجم زيادی از گاز و غبار بود. اما در مرحله بعد دانشمندانی که اطلاعات ضبط شده توسط اين تلسکوپ را بررسی کردند، وجود نور قرمز رنگ و سردتری را کشف کردند که قاعدتا نبايد در يک چنين حفره ای وجود داشته باشد.

دانشمندان حدس می زنند که اين نور قرمز رنگ به خاطر وجود ستاره های جوان تری با عمر تقريبی ۲۰۰ ميليون سال است که در مدار اين حفره تاريک در حال گردش هستند. همين ستاره ها نکته کليدی و مهم در تشخيص موقعيت تاريخی عجيب اين حفره تاريک و عظيم الجثه است.

يکی از فرضيه های موجود معتقد است که احتمالا اين حفره بزرگ در يک مقطعی به دور کهکشان همسايه خود در حال گردش بوده است. ولی تحت تاثير تغييراتی که معمولا در فضا صورت می گيرد کهکشان های بزرگتر کهکشان های کوچک را می بلعند. بنابراين احتمالا کهکشان ESO بخش اعظم ستاره های اين کهکشان را به خود جذب کرده و آنچه که از آن باقی مانده است فقط حفره تاريک و بزرگی است که امروزه توسط تلسکوپ «هابل» رصد شده است.

اين سیاهچاله که HLX-۱ نامگذاری شده ممکن است به سرنوشت کهکشانی دچار شود که درگذشته بخشی از آن بوده و به مرور توسط کهکشان بزرگ و همجوار خود بلعيده شود. اما دانشمندان هنوز جزييات مربوط به مدار گردش اين حفره بزرگ را تشخيص نداده اند. بنابراين ممکن است که اين حفره تاريک و عظيم همچون تنها بازمانده از يک کهکشان نابود شده کماکان به گردش مستقل خود در مدار کهکشان همجوار ادامه دهد.

                                                               منبع

                                                       <<رادیو فردا>>

موضوع:

انتشار خبر مربوط به کشف دو سیاره که در مدار یک ستاره دوازده میلیارد ساله در حرکت هستند، با تصورهای رایج که معتقد است ستاره‌های کهنسال و اولیه هیچ سیاره‌ای ندارند

 در تضاد است.

وب‌سایت «دیسکاوری» یادآوری می‌کند که بر اساس فرضیه‌های علمی رایج دوازده میلیارد سال پیش عالم فضا در اولین مراحل تکوین خود و در سرآغاز تولید اجرامی فشرده‌تر از توده‌های گاز هیدروژن و هلیوم بود و مواد خام کافی برای شکل‌گیری سیاره‌های خاکی و سنگی وجود نداشت.

بر مبنای یک چنین‌ شناختی از مراحل تکوین فضا، همیشه این طور استدلال شده است که در آن دوران اولیه هیچ محیطی در فضا که احتمال شرایط زیست در آن فراهم بوده باشد وجود نداشته است.

ستاره کهنسالی که در روزهای اخیر کشف آن اعلام شد ظاهرا در محیط یک کهکشان قدیمی و رو به زوال قرار داشته، ولی به مرور کهکشان راه شیری آن را به سوی خود کشیده است. این ستاره همچون ستاره‌های خاموش دیگری که در فضا وجود دارند به خاطر قدمت‌شان اصطلاحا جرم آسمانی مرده تلقی می‌شود.

کشف دو سیاره در مدار این ستاره کهنسال و خاموش به علاوه کشف عناصر کربن در اشعه‌های قدیمی فضایی که سال گذشته روی داد، نشان می‌دهد که حتی در دوران اولیه تکوین فضا به حد کافی مواد و عناصر فشرده و سنگینی وجود داشته که می‌توانستند به شکل‌گیری سیاره‌ها و در نتیجه احتمال وجود نوعی حیات در محیط آنها منجر شود.

نویسنده وب‌سایت «دیسکاوری» یادآوری می‌کند تحقیقاتی که در سال ۱۹۹۹ توسط تلسکوپ فضایی «هابل» انجام شد هیچ سیاره‌ای را در مدار ستاره‌های خاموش رصد نکرد. در سال ۲۰۰۶ نیز تحقیقات مشابهی توسط همین تلسکوپ فضایی انجام شد که در پایان ۱۶ مورد سیاره متشکل از گازهای داغ مشابه مشتری کشف شد. این کشف احتمال وجود سیاره‌ها در دوران اولیه تکوین فضا را تایید کرده و راه را برای تحقیقات بعدی توسط تلسکوپ «کپلر» و شناسایی سیاره‌های بیشتری متعلق به این دوران گشود.

در این میان برخی از دانشمندان علوم فضایی معتقدند که محیط دوران اولیه تکوین فضا برای شکل‌گیری اجرام نسبتا آسیب‌پذیری مثل سیاره‌ها مناسب نبوده است و تحت تاثیر شدت و قدرت تغییر و تحولات فیزیکی در محیط فضا، فقط اجرامی مثل ستاره‌ها می‌توانستند شکل بگیرند و به بقای خود ادامه دهند.

اگر در مراحل اولیه تکوین فضا نوعی از حیات وجود داشته است مسلما همچون نمونه کره زمین، می‌توانسته از کربن موجود در عناصر شیمیایی محیط استفاده کند. حیات در محیط سیاره‌هایی که به دور ستاره‌های کهنسال و خاموش امروزی در گردش بوده‌اند میلیارد‌ها سال قبل از کره زمین آغاز شده و بنابراین برای تحول و تکامل میلیارد‌ها سال فرصت بیشتری داشته است.

از این اطلاعات می‌توان به این نتیجه رسید که احتمالا موجودات فضایی‌ای وجود دارند که از ما انسان‌ها بسیار پیشرفته‌ترند. ولی اگر چنین موجوداتی وجود داشته و دارند امروزه کجا هستند؟‌

نویسنده وب‌سایت «دیسکاوری» حدس می‌زند که چنین موجوداتی قاعدتا پس از میلیارد‌ها سال تکامل از قالب و پیکر گوشتی نظیر انسان، خود را‌‌ رها ساخته و به پدیده دیگری مثل ماشین یا موجودی غیرقابل تصور برای ما تبدیل شده‌اند.

اما با توجه به میزان هوشمندی خارق‌العاده‌ای که این موجودات از آن برخوردار هستند عجیب است که تاکنون کاری نکرده‌اند که توجه دیگران را به سوی آنها جلب کند. نبود شواهدی در تایید وجود یک چنین موجودات یا پدیده‌هایی در عین حال می‌تواند دلیلی باشد در اثبات این که تمدن این موجودات طی میلیارد‌ها سال تا چه حد پیشرفته‌تر از انسان‌هاست.

مسلما پژوهش و جستجوهای دیگری در مورد احتمال وجود موجودات فضایی باستانی انجام خواهد شد. اما یافته‌های تا به امروز این معما را اسرارآمیز‌تر کرده است. اگر فضا در دوران اولیه خود کربن تولید می‌کرده بنابراین باید در گوشه‌ای و یا در پهنه‌ای از عالم فضا یک نوع ذهن هوشمند شکل گرفته و وجود داشته باشد. شاید آن طور که هربرت جرج ولز، نویسنده رمان‌های علمی‌خیالی می‌گفت: «آنها بسیار عظیم، محاسبه‌گر و غیراجتماعی هستند.»

                                                              منبع:

                                                       <<رادیو فردا>>

موضوع:

تلسکوپ فضایی وایز که دو ماهی از آغاز فعالیتش می‌گذرد، موفق شده 16 سیارک جدید بسیار تاریک را در اطراف زمین کشف کند که به دلیل تاریکی فوق‌العاده، از دید تلسکوپ‌های زمینی پنهان مانده بودند.

تلسکوپ فضایی فروسرخ وایز، چندین سیارک بسیار تاریک را کشف کرده که پنهانی در نزدیکی مدار زمین حرکت می‌کنند. تاریکی بیش‌از اندازه و مدار بسیار کج آنها نسبت به مدار زمین، باعث شده که از دید تلسکوپ‌های زمینی و حتی برنامه‌های کشف اجسام نزدیک زمین نیز پنهان بمانند.

کاوشگر فروسرخ دید گسترده یا وایز، تازه‌ترین تلسکوپ فضایی ناسا است که آذرماه گذشته برای نقشه‌برداری از کل آسمان در طیف فروسرخ به فضا فرستاده شد و فعالیت خود را اواسط ماه ژانویه / اواخر دی آغاز کرد.

وایز در شش هفته نخست مشاهداتش، حدود 16 سیارک ناشناخته را در نزدیکی مدار زمین شناسایی کرد. از این میان 55 درصد، کمتر از یک دهم نوری را که از خورشید دریافت می‌کنند، بازتاب می‌دهند و همین، مشاهده آن‌ها را بسیار دشوار می‌کند. یکی از این اجسام به تیرگی آسفالت تازه است که کمتر از پنج درصد نور خورشید دریافت شده را منعکس می‌کند.

بسیاری از این سیارک‌های تاریک در مدار‌هایی به دور خورشید گردش می‌کنند که در مقایسه با صفحه دایره‌البروج که زمین، دیگر سیارات و اغلب سیارک‌ها درون آن حرکت می‌کنند، بسیار کج است. به همین دلیل است که تلسکوپ‌های جستجوگر سیارک‌ها که معمولا در صفحه زمین به جستجو می‌پردازند، غالبا این اجسام را نمی‌بینند.

خوشبختانه این اجسام جدید در تابش‌های فروسرخ روشن دیده می‌شوند، زیرا در این محدوده نور بیشتری را جذب کرده و گرم می‌شوند. این مسئله مشاهده آن‌ها را برای وایز بسیار آسان می‌کند.

دنباله‌دارهای قدیمی

ایمی ماینزر، یکی از اعضای این کاوش در جی.پی.ال ناسا در کنفرانس علوم سیاره‌ای و قمری گفت: "بسیار عالی است که ما تاریک‌ترین دنباله‌دارها و سیارک‌ها را کشف کرده‌ایم."
انتظار می‌رود وایز حدود 200 جسم نزدیک به زمین را مشاهده کند، اما دانشمندان بر این عقیده‌اند که تعداد اجسام بزرگی که قادرند به زمین آسیب برسانند، می‌تواند چند ده‌هزار عدد باشد.

به گزارش آسمان پارس، ریچارد بینزل، از ام.آی.تی معتقد است سیارک‌های تاریک ممکن است دنباله‌دارهایی قدیمی باشند که تمام یخ خود را از دست داده و پوسته‌ای غیرفعال بر جای گذاشته‌اند که دیگر گرد و خاکی برای ایجاد دنباله تولید نمی‌کنند. وی خاطرنشان کرد بسیاری از دنباله‌دارها مدارهای بسیار کجی دارند و دنباله‌دارهای مشاهده شده توسط فضاپیماهای ناسا نیز سطوح بسیار تیره‌ای داشته‌اند.

موضوع:

به گزارش شاهدان عینی این رویداد همراه با نور شدیدی بوده است ................

همزمان با اوج بارش شهابی برساوشی تکه‌ای از بازمانده دنباله دار سوئفت تاتل به صورت آذرگوی درخشان یا سنگ نورانی در آسمان ایران دیده شده و احتمالا در بخشهای شرقی ایران به خاک افتاده است که به باور اخترشناسان این آذرگوی تکه ای از بازمانده سوئیفت تاتل است.

مرداد ماه زمان بارشهای شهابی برساوشی است. امسال نیز بارش شهابی برساووشی از روز سه شنبه 19 مرداد ماه آغاز شد و در روز 21 مردادماه به اوج خود رسید.

اوج بارش در روز 21 مرداد از ساعت 21 و 30 دقیقه آغاز شد و تا صبح روز 22 مرداد ادامه داشت.

که همزمان با اوج بارش ها تکه ای از دنباله دار سوئفت تاتل به صورت آذر گوی (Fireball) یا سنگ نورانی در آسمان ایران دیده شد.

به گزارش شاهدان عینی این رویداد همراه با نور شدیدی بوده است که به باور اخترشناسان احتمالا این شهاب سنگ نورانی تکه ای از بازمانده دنباله دار سوئیفت تاتل است که از این دنباله دار جدا و در خاک ایران افتاده است.

آذرگوی رصد شده در ایران که به باور اخترشناسان
تکه ای از دنباله دار سوئفت تاتل است ..........

 

 

 

این آذرگوی از قدر 18- یا 20- بوده که در آسمان شهرهای مرنجاب،

 

 

آباده، زاهدان، تفتان، یزد و برخی دیگر از شهرهای مرکزی ایران

 

 

 

 توسط رصدگران به ثبت رسیده

است. 

 

این تکه از دنباله دار احتمالا در بخشهای شرقی ایران به خاک افتاده است.

دنباله دار سوئیفت تاتل

بارش شهابی

 

برساووشی از بازمانده های گرد و غبار دنباله داری به نام سوئیف تاتل Swift-Tuttle است

 

 

 

 که در 16 جولای 1862 توسط دو منجم به نامهای Lewis Swift و Horace Parnell Tuttle کشف شد.

 

 

 

 

این دنباله دار دارای دوره تناوب بالایی است به گونه ای که آخرین ملاقات آن در سال 1992 بوده و تا

 

 

 

 

 

 

جولای 2126 به ملاقات خورشید نخواهد آمد. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 مدار این دنباله دار تا 51 واحد نجومی از خورشید کشیده می شود. "سویفت-تاتل" (Swift-Tuttle) هر 130 سال یک بار مدار خورشید را کامل می‌کند.

 

 

منبع: BBC

موضوع:

هابل به تازگی عکس‌هایی از پلوتون تهیه کرده است که با بررسی‌های جزئی روی آنها، پلوتون را با چهره‌‌‌ای متفاوت نشان می دهد.

سال 1930 «کلاید تامباو» نخستین کسی بود که با استفاده از عکس‌برداری‌های متوالی توانست به وجود نقطه‌ای متحرک در پشت مدار سیاره نپتون پی ببرد و پس از سال ها بررسی از سوی اخترشناسان نام پلوتون به عنوان نهمین سیاره منظومه شمسی شناخته شد.

چهره جدید پلوتون:

این نامگذاری موجب شد تا دانشمندان تحقیقات وسیع‌تری بر روی این جرم داشته باشند و با بررسی‌های انجام شده در اواخر دهه 20 میلادی بنا به دلایل فراوانی سرنوشت تلخی برای پلوتون رقم خورد و سرانجام در تاریخ 24 آگوست 2006، با انجام یک رای‌گیری کلی و تصویب نهایی از سوی انجمن بین‌المللی اخترشناسی، پلوتون برای همیشه از لیست سیارات منظومه خورشیدی حذف و یک سیاره کوتوله نامیده شد.

حدود چهار سال ازخروج پلوتون می‌گذرد، اما این بار خبرهایی عجیب از آن به گوش می‌رسد.
تلسکوپ فضایی هابل به تازگی عکس‌هایی از این سیاره تهیه کرده است که با بررسی‌های جزئی روی آنها، پلوتون را نه تنها یک جرم از جنس سنگ و یخ، بلکه محیطی کاملا فعال و متغییر نشان می‌دهد.

«مایک براون» از دانشگاه کلتک در این باره می‌گوید:" طبق تحقیقات و مطالعات انجام شده تاکنون، تنها اجرام منظومه شمسی که در سطح آنها می‌توان تغییرات گسترده فصلی را مشاهده کرد، سیاره زمین و مریخ هستند و با شنیدن این خبر در حال حاضر پلوتون بیش از هر جرم دیگری توجه همه را به خود جلب کرده است."

در حال حاضر پلوتون آن قدر از ما فاصله دارد که یک بار گردشش به دور خورشید (حرکت انتقالی)، 248 سال زمینی طول می کشد!

بیش از 20 سال پیش، در سال 1989 پلوتون به نزدیک‌ترین فاصله‌اش از خورشید یعنی 4 میلیارد و 425 میلیون کیلومتری آن رسید و این امر موجب ذوب یخ‌های نیتروژنی و مونوکسید کربنی موجود در سطح آن گردید که با وجود انتقال گرمای فراوان، هنوز سطحی منجمد با دمای منفی 240 تا 190 درجه سانتی گراد دارد.

اما نکته مهم در مشاهدات اخیر، تغییرات ظاهری و عجیب این سیاره است که نگاه همه را به سوی خود برگردانده است.

بیش از 350 تصویر در فواصل سالهای 2002 تا 2003 میلادی توسط هابل از این جرم گرفته شده که در تمام آنها اندازه پلوتون آن قدر کوچک است که از چند پیکسل بیشتر تجاوز نمی‌کند. این امر باعث شد تا دانشمندان از تکنیک رایانه‌ای مدرنی به نام مبهم‌نمایی (مجموعه ای متشکل از چند رایانه بهم پیوسته) استفاده کنند و اکنون پس از گذشت مدت‌ها تحقیق و مطالعه، با جمع‌آوری چند ده عکس با تفکیک‌پذیری (وضوح) بالا، تغییراتی عجیب در سطج این جرم یخی مشاهده کردند.

در این تصاویر پلوتون بسیار متفاوت‌تر از آن چیزی که انتظار داشتیم به نظر می‌رسد!

نکته دیگر دراین تصاویر، لکه های رنگی (سفید، زرد – نارنجی و قهوه‌ای تیره) است که لکه نارنجی و روشن برروی نیم کره شمالی آن (نیم کره‌ای که درحال حاضر روبه خورشید قرار دارد)، پدید آمده و نیم کره جنوبی تقریبا تیره است.

با پردازش‌های انجام شده روی تصاویر سال‌های گذشته و مقایسه آن با تصاویر پردازش شده جدید، مشاهده می‌شود که این لکه‌ها به مرور زمان، ابتدا به سوی استوای سیاره رفته و سپس لکه‌های تیره نیم کره جنوبی را هم دربر می‌گیرد.

این تصویر پردازش شده یک دور چرخش کامل سیاره به دور خود است. لکه بزرگ را در 180 درجه مشاهده کنید که آرام آرام از شمال به استوا و سپس به سمت تاریک نیم کره شمالی منتقل می‌شود.

براون در این باره نیز می‌گوید: "طبق بررسی‌های صورت گرفته، تصور می‌رود که این پدیده ناشی از ذوب یخ‌های نیتروژنی سطح منجمد و یخ زده این جرم و سپس حرکت نیتروژن مایع (ذوب شده) به سایر نقاط جنوبی‌تر و منجمد باشد."

بسیاری از دانشمندان هم براین باورند که با نزدیک شدن پلوتون به خورشید، لکه روشن نتیجه ذوب یخ‌ها و ایجاد بخارهای متحرک هیدروژنی (ابر مانند) و حرکتش به سوی نیم کره سردتر است.

همچنین با بررسی‌های جدید، دانشمندان جو پلوتون را بیش از 2 برابر رقیق‌تر نسبت به آخرین اندازه‌گیری‌ای که درسال 1994 کرده بودند، تخمین زدند و جالب اینجاست که سطح آن هم نسبت به چند دهه گذشته در حدود 20 درصد سرخ‌تر شده است.

با این حال واقعیت این است که تاکنون هیچ محقق و دانشمندی نتوانسته به حقیقت این موضوع پی ببرد و راز آن را کشف کند. شاید راه حل این معمای سردرگم کننده با رسیدن نخستین کاوشگر ساخته  دست بشر (افق‌های نو) به پلوتون در اواسط سال 2015 فاش شود.

پس بهتر است برای پی بردن به حقایق و پاسخ تغییرات عجیب این سرزمین سرد، دور و اسرارآمیز تا 5 سال دیگر منتظر باشیم...!

منبع: همشهری آنلاین